همه عاشق کوهند و کوه عاشق عاشق

کوه عاشقی است استوار و پایدار وسیع و بلند

در عین ایستادگی متواضع و فروتن

شکوه و گلایه درد دل تنهایی خودمون رو باهاش تقسیم می کنیم

هر کسی رو با شور و عشقی بی پایان در دل خودش جای میده

خستگی براش معنی نداره و باهاشون ارتباط برقرار میکنه

تمام اینها رو در خودش میریزه و جمع میکنه

اگه زمانی برسه که به هر دلیلی این ارامش از بین بره

کی میتونه اون رو آروم کنه و فقط مدت کوتاهی مثل خودش باشه ؟

اون همه ارامش تبدیل شده به آتشفشان خروشان

و وقتی کسی نتونه لحظه ای فقط ناراحتی اون رو باخودش تقسیم کنه

اتشفشان نا خواسته فوران میکنه دیگ نمیشه کنترلش کرد

اطراف رو از بین می بره و همه سرزنشش می کنند !!

ولی واقعا از دل کوه خبر دارند ؟