دونفر از پنجره زندان بیرون را نگاه می کردند

یکی گل و لای را می دید و

دیگری ستاره های در خشان آسمان را

آب این مایه حیات که همه زنده به آنیم اگر ساکن باشه بوی تعفن اون همه جا رو پر می کنه

ولی حرکت   آب رو از گنداب دور می کنه  و با برخورد به تخته سنگها و سنگریزها

صاف و زلال .   از هر جایی که عبور می کنه روح و زندگی می بخشه و باز

به حرکت خود ادامه میده

پس نباید ساکن بود غم و اندوه  چراها  چه کنم ها  نالیدنها  خرده گیری از روزگار و

زمونه و .... همه و همه ما رو راکد و ساکن می کنه چیزی برای ما نخواهد داشت

جز به ظاهر زنده بودن

یکی دو روز بود که خیلی ناراحت و غمگین بودم بدون اینکه اتفاق خاصی در این

مدت برام اتفاق افتاده باشه مدتی است که یاد گرفتم که در این جور مواقع مسائل رو

در خودم جستجو کنم علت اون چی می تونه باشه بعد از چند ساعت فکرکردن

جواب رو پیدا کردم اگه بگم شاید خیلی مسخره به نظر برسه ولی وجود داره

شنیدن یک خبر از تلویزیون

خیلی روم تاثیر گذاشته بود چه فکرهایی که نکردم به چه جاهایی که نرفتم و در

اخر احساس خطر کردم همین احساس باعث ناراحتی من شده بود

مواقعی که این ناراحتیها تکرار و تکرار می شوند بصورت عادت درما  بروز

می کنند  و دائما درگیر اون هستیم و انسان رو از تمام کارهای اصلی خودش

باز میداره و خواسته های خودش رو حبس می کنه و قدرتی برای پیشرفت پیدا

نمی کنه چون انرژی اون در حال تحلیل رفتن هست .

همین تمرین رو می تونیم در مورد احساسهایی که باعث بالا بردن توانایی های

ما میشه انجام بدیم فقط فرق اون با احساس قبلی اینه  که کاملا اگاهانه ست

بدون هیچ عذر و بهانه ای بیائید همین الان حتی اندک هم شروع کنیم .