تا حالا توی باتلاق گیر کردید ؟

مطمئنا نه ! ولی همه به نوعی از اون وحشت داریم  !!!!

و میدونیم اگه گرفتار بشیم رهایی از اون کار سختی خواهد بود

به نظر من چیزی که از همه مهمتره و شاید بهش توجه نمی کنیم میشه

بنوعی باتلاق فکر نام برد . افکاری که برای خودمون میسازیم و انقدر پرورش

و وسعت میدیم که در اون فرو میریم و برای رهایی متوصل میشیم به افکاری

که خود رشد داده ایم . حتما شنیدید دست و پا زدن تو باتلاق بیشتر ما رو فرو میبره

و با بی حرکت بودن فرو رفتن خیلی آروم خواهد بود.

شاید با رها کردن افکار بیهوده حتی برای مدت کم هم فرصتی طلایی برای

ما بوجود بیاره که مطمئنا در اضطراب و نگرانی استفاده کردن از این فرصتها

به مراتب خیلی خیلی سخت خواهد بود .

       اینکه کجا هستی مهم نیست !!!

       فقط این مهمه که روحت کجاست

      شاید تغییر در نوع زندگی 

       در اوج گرفتن روح موثر باشه ؟

     چیزی  که هنوز تجربه نکردم

 حس قریب و نا آشنایی دارم نمیدونم چه حسی ؟ چرا نمیتونم بشناسمش ؟

چرا سالها با من غریبی میکنه ؟ چرا از درکش عاجزم ؟ سرم سنگینه ! انگار

روی بدنم اضافه ست !!؟ این چه دردیه که سرم رو اذیت میکنه ؟ و میخواد که

نباشه ؟ اگه نباشه چطور با این درد نا آشنا آشنا بشم ؟ اصلا اون درده ؟ یا

اینکه ... !!! اگه درده چرا لذتم داره ؟ مگه این نیست که همیشه درد درد بوده ؟

و لذتی نداره ! راستتی لذت چیه ؟ شاید همون درده ؟ شاید لذت همون عذابه ؟

شاید عذاب عذاب نیست و یک لبخنده ؟ و شاید لبخند همون اشکه ؟ اشک چیه ؟

اشک همون نشانه رنج و عذابه ؟ شاید رنج و عذاب همون احساس شیرینه ؟

شاید دوری و وصاله ؟  نه !!!   این دو  دو راه متتفاوتند !!!  راستی به کجا میرسند ؟

اینقدر میرن که تصور نمیشه کرد و  انگار راه دوتا بوده و مقصد یکی  ! ولی چرا از هم

جداشون میکنم ؟ باز    گفتم جدا !!  و این جدایی همون ...

ما بدون اینکه بخواهیم تو این دنیا پا گذاشتیم نه اتفاقی بلکه عالم

وجود هستی مقدر کرده که منی که الان هستم باشم !

واقعا کی هستیم ؟ این من کیه ؟

میشه دو جنبه در نظر بگیریم ۱ - جنبه مادی که همون جسم ماست

۲- جنبه غیر مادی که همون روح و احساس ماست

و این جسم ماست که روزبروز فرسوده و پیرتر میشه تا اینکه زمان 

مرگ فرا برسه !!در این زمان سپری شده که اسمش رو گذاشتیم

زندگی  روحمون تغییر مادی نداره و همون احساسی رو که در دوران

کودکی داشتیم تا مرگ مادی همراهمون خواهد بود و تنها احساسی

که میتونه روح رو رشد بده فقط عشق و دوست داشتنه  عشق

بعد زمان و مکان نداره عشق فانی نیست و همیشه در عالم هستی

باقی میمونه باید روحمون رو با عشق و محبت رشد بدیم و شکوفا کنیم

عشق در دوران کودکی و در دوران کهن سالی تفاوتی با هم ندارند

این ما هستیم که از هم جداشون میکنیم فقط حیف که گاهی نمیتونیم این

احساس خوب رو در خودمون پیدا کنیم و بدنبال اون در دنیای بیرون خود

هستیم عشق در درون ماست باید اون رو بشناسیم و شکوفاش کنیم

با ارزوی رسیدن به این احساس شیرین !!

شادبودن عین دینداری و غمگین بودن عین بی دینی است

از نگاه من قدیسان به هیچ وجه مقدس نیستند چهره شان بسیار

غمگین بی روح و مرده است .چگونه ممکن است به معرفت خدا

رسیده باشند ؟ اگر معرفت خدا چنین غمی به بار می آورد بی ارزش است .

مسئله رفتن به بهشت نیست .آموختن هنر در بهشت بودن است

در هر جا که باشی باید عصاره ی لحظه ی اکنون را برگرفت .

فقط عصیانگران میدانند زندگی چیست و خدا چیست زیرا خدا هسته ی

زندگی است و در حقیقت خدا و زندگی مترادف هم هستند .

                                                        اشو

گاهی اتفاقهای کوچک و شاید کم اهمیت

       موجب تغییرهای بزرگ در زندگی ما می شود

              و اگه قبول داشته باشیم ذات هستی هدایت کننده

                     آنهاست دیگه از رخدادهایی که از نظر ما خوشایند هم

                           نیست کمترناراحت خواهیم شد و زمین زمان رابهم نمی دوزیم